وَ لا تُجادِلْ عَنِ الَّذِينَ يَخْتانُونَ أَنْفُسَهُمْ إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ مَنْ كانَ خَوَّاناً أَثِيماً . يَسْتَخْفُونَ مِنَ النَّاسِ وَ لا يَسْتَخْفُونَ مِنَ اللَّهِ وَ هُوَ مَعَهُمْ إِذْ يُبَيِّتُونَ ما لا يَرْضى مِنَ الْقَوْلِ وَ كانَ اللَّهُ بِما يَعْمَلُونَ مُحِيطاً . ها أَنْتُمْ هؤُلاءِ جادَلْتُمْ عَنْهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا فَمَنْ يُجادِلُ اللَّهَ عَنْهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ أَمْ مَنْ يَكُونُ عَلَيْهِمْ وَكِيلًا » « 1 » ما اين كتاب را به حق بر تو نازل كرديم تا بدان سان كه خداوند به تو آموخته است در ميان مردم داورى كنى و طرفدار خيانت‌كاران مباش . از خدا طلب آمرزش كن كه او آمرزندهء مهربان است . از كسانى كه به خود خيانت مىكنند ، دفاع مكن ؛ زيرا خدا خيانت‌پيشگان گنهكار را دوست ندارد . آنان زشت‌كارىهاى خود را از مردم پنهان مىدارند اما از خدا پنهان نمىدارند ، شبانگاه كه در انديشهء سخنانى ناپسند هستند خدا با آنهاست و به اعمال‌شان واقف است ، گيرم شما در زندگى دنيا از آنها دفاع كرديد ، ولى كيست كه در روز قيامت با خداى دربارهء آنها مجادله ( و دفاع ) كند ؟ ! و يا چه كسى وكيل ( و حامى ) آنها خواهد بود ؟ ( 1 ) ابو جارود از امام باقر عليه السّلام روايت كرده است كه فرمود : هنگامى كه اين آيات نازل شد ، عده‌اى از اقوام و طايفهء نزديك بشير نزد وى آمدند و گفتند : اى بشير ، به درگاه خدا استغفار و توبه كن ! او گفت : قسم مىخورد كه كسى جز لبيد آن سرقت را انجام نداده است ! پس نازل شد كه : « وَ مَنْ يَعْمَلْ سُوءاً أَوْ يَظْلِمْ نَفْسَهُ ثُمَّ يَسْتَغْفِرِ اللَّهَ يَجِدِ اللَّهَ غَفُوراً رَحِيماً . وَ مَنْ يَكْسِبْ إِثْماً فَإِنَّما يَكْسِبُهُ عَلى نَفْسِهِ وَ كانَ اللَّهُ عَلِيماً حَكِيماً . وَ مَنْ يَكْسِبْ خَطِيئَةً أَوْ إِثْماً ثُمَّ يَرْمِ بِهِ بَرِيئاً فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِيناً » « 2 » ؛ آن كه مرتكب كار ناپسندى شود و يا به خويشتن ستم كند و سپس از خداوند آمرزش بطلبد او را آمرزندهء مهربان خواهد يافت . هر كس مرتكب گناهى شود تنها به خودش زيان رسانده است و خدا داناى فرزانه است . و هر كس مرتكب خطا يا گناهى شود ، آنگاه بىگناهى را بدان متهم كند ، بار گناه و تهمت آشكارى را به گردن گرفته است . ( 2 ) پس از آن بشير از اسلام برگشت و به مشركان مكه ملحق شد و خداوند دربارهء عده‌اى كه نزد پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله آمدند تا او را تبرئه كنند ، اين آيات را نازل فرمود : « وَ لَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكَ وَ رَحْمَتُهُ لَهَمَّتْ طائِفَةٌ مِنْهُمْ أَنْ يُضِلُّوكَ وَ ما يُضِلُّونَ إِلَّا أَنْفُسَهُمْ وَ ما يَضُرُّونَكَ مِنْ شَيْءٍ وَ أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَيْكَ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ عَلَّمَكَ ما لَمْ تَكُنْ تَعْلَمُ وَ كانَ فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكَ عَظِيماً » « 3 » ؛ اگر فضل و رحمت خدا شامل حالت نبود گروهى از آنها قصد داشتند گمراهت كنند ؛

--> ( 1 ) . همان ، آيه 105 - 109 . ( 2 ) . همان ، آيه 110 - 112 . ( 3 ) . همان ، آيه 113 .